Tylko ten duchowny śmie o sobie wierzyć, że całkiem mianu swego stanu odpowiada, który się nie tylko świata, ale siebie samego wyrzekł. S. Ignat. in vit.

O wzniosła nazwo duchownego, znakomity przymiocie, któremu książęta tak wiele przywilejów udzielili, któremu Bóg tak wielkie nagrody zgotował! Ale aby na tę nazwę zasłużyć, potrzeba bardzo wiele i to nie nic powszedniego.

Liczba duchownych jest ogromna, gdy się liczą, ale bodaj byłaby tak wielką, gdyby ich ważono. Jeżeli suknia świadectwo i wiarę daje, to liczba duchownych nie do policzenia; ale jeżeli tylko ich czyny świadczyć mają, to trzeba zawołać: oby ich więcej było!

Jest to wprawdzie wielką i pochwały godną rzeczą, z miłości do Chrystusa światem i jego powabami i obietnicami wzgardzić; ale jeżeli się kto siebie samego i swoich pożądliwości nie zaparł, będzie i w stanie duchownym tylko świata szukał.

Na co się zda iść za Chrystusem, gdy się nigdy do niego nie dojdzie? Kto chce do niego dojść, niech się siebie zaprze. Bóg chce cię mieć wolnego od wszelkiego innego przywiązania; gdy cię choć najmniejsze zajmuje, straconyś. Chromać będziesz na obie nogi: będąc podług sukni duchownym, podług usposobienia światowym.